Wywodzi się od słów oznaczających "szlachetne oblicze". Charakter: Osoba delikatna, kulturalna, powabna, lubiąca piekne otoczenie i przyrodę. Bardzo łaknie wiedzy, gromadzi książki naukowe, a zwłaszcza filozoficzne. Stała w trwaniu przy swoim zdaniu. Posiada subtelne usposobienie i miły wygląd. Jest odważna i wrażliwa na społeczne zjawiska ludzkiego życia. Pochodzenie:germańskie
imię to pochodzi z języka germańskiego i oznacza osobę wywodzącą się ze szlachetnego rodu, o szlachetnym obliczu i usposobieniu. W Polsce występuje od X w., ale rzadko, a obecnie nadawane jest sporadycznie
jest niezwykle wytrwała i skrupulatna. Potrafi mozolną, mrówczą pracą osiągnąć założone cele. Brak jej obiektywnego spojrzenia na problemy innych. Wszystko ocenia przez pryzmat własnej osobowości i własnych spraw. Nie można jej jednak odmówić stałej pracy nad sobą. Poszerza swoją wiedzę i podnosi kwalifikacje. Dzięki intuicji potrafi szybko ocenić drugą osobę i wyciągnąć z tego właściwe wnioski. Jeśli chce, to potrafi stworzyć sympatyczną atmosferę, być bardzo kobiecą. Na co dzień ani nie przywiązuje wielkiej wagi do swego wyglądu, ani nie bywa kokieteryjna
odpowiadają jej zawody umożliwiające kontakt z ludźmi, np. hostessy, przewodniczki, stewardesy, modelki, rzeczniczki prasowej, dziennikarki lub specjalistki od public relations
Św. Adelajda, cesarzowa . (931-999). Córka króla Burgundii Rudolfa II i pasierbica króla Italii Hugona. Wyszła za mąż w 947 r. za syna Hugona, Lotara II, który objął tron. Po trzech latach młody władca zmarł, prawdopodobnie wskutek otrucia. Gdy odrzuciła oświadczyny syna nowego króla Italii, była prześladowana i uwięziona. Z pomocą pospieszył siostrze król Burgundii Konrad oraz król Niemiec Otton I. Pokonali wojska króla Berengeriusza, Otton ukoronował się na króla Italii, a wkrótce poślubił Adelajdę. W 962 r. papież Jan XII w Rzymie dokonał uroczystej koronacji Ottona I na cesarza. Adelajda okazała się wybitną i światłą władczynią. Po śmierci męża tron objął jej syn Lotar II. Jego żona, córka cesarza bizantyjskiego, okazywała niechęć teściowej. Wymusiła nawet wypędzenie jej z kraju. Dopiero po śmierci synowej Adelajda mogła wrócić do Rzymu. Otton II zmarł, pozostawiając 3-letniego następcę tronu. W jego imieniu, jako regentka, władzę sprawowała cesarzowa Adelajda. Wtedy dopiero mogła wykazać się swoimi nieprzeciętnymi zdolnościami organizacyjnymi, mądrością i roztropnością. Była fundatorką wielu kościołów i klasztorów. Pod koniec życia wstąpiła do zakonu, gdzie zmarła w opinii świętości. Jest patronką budowniczych obiektów sakralnych Imieniny 16 grudnia
Św. Adelajda z Vilich . (zm.1015) – była przełożoną klasztoru kanoniczek. Imieniny 5 lutego
Św. Adelajda z Bergamo. Imieniny 27 czerwca
Św. Adelajda z Cambre . (zm.1250)– mistyczka, mniszka cysterska z klasztoru Cambre pod Brukselą Imieniny 11 czerwca
